İnsan, ardından dökülen gözyaşıyla değil; yaşarken gördüğü değerle hatırlanır.
Eğer bir gün sessizce çekip gidersem, ardımdan dökülen gözyaşlarından önce, yanımdayken bana gösterilen sevgiyi hatırlamak isterim. Çünkü mezarlara bırakılan çiçekler, yaşarken esirgenen sevgiyi anlatmaz.
Kalpleri kırmadan, sevgiyi ertelemeden, vefayı yarına bırakmadan yaşayalım. Zira bazı vedaların dönüşü yoktur; geriye sadece söylenememiş sözler, geç kalmış pişmanlıklar ve geri getirilemeyen zaman kalır.
Bir gün ardından ağlayacağınız insanın, bugün yüzünü güldürün. Çünkü sevgi zamanında güzeldir; veda ise her zaman geç kalmıştır.
Emine GÜLNAME
