Bazı yerler vardır, insan oraya gitmez; ruhunu dinlendirmeye gider.
Tarsus Ulu Camii’nin manevi atmosferinde, bahçedeki Çay Ocağı’nda içilen bir fincan menengiç kahvesi…
Her hafta yeniden geldiğim, gönlüme iyi gelen bir huzur durağı.
Çünkü hayatın en zor anlarında insan şunu daha derinden anlıyor:
İnsanın en büyük dayanağı önce Allah, sonra kendi yüreğidir.
Düştüğünde elinden tutanın, sustuğunda seni anlayanın ve yeniden ayağa kalkarken güç verenin kim olduğunu en zor zamanlarda öğreniyorsun.
Belki de huzur;
bir duanın sessizliğinde,
bir cami avlusunun sükûnetinde,
bir fincan kahvenin sıcaklığında
ve insanın kendi içine dönüp Rabbine sığınmasında saklıdır.
Her hafta aynı huzura, aynı şükürle…
Emine GÜLNAME
